مرکز آموزشی درمانی امام حسین (ع)

 روز جهانی بازماندگان خودکشی یادآور حقیقتی است که بسیاری از ما از آن آگاهیم اما کمتر درباره‌اش سخن می‌گوییم: اینکه برخی دردها آن‌قدر سنگین‌اند که حتی واژه‌ها توان توصیف‌شان را ندارند. فقدان ناشی از خودکشی یکی از همان تجربه‌هاست؛ رخدادی که نه‌تنها جان عزیزی را می‌گیرد، بلکه جهان عاطفی بازماندگان را دگرگون می‌کند. در چنین سوگی، پرسش‌هایی بی‌پاسخ شکل می‌گیرد؛ دل‌تنگی‌هایی بی‌زمان و خاطراتی که گاهی با کوچک‌ترین نشانه‌ای دوباره زنده می‌شوند. احساسات متعارض—از اندوه عمیق تا خشم، از سردرگمی تا احساس گناه—همه می‌توانند در کنار هم حضور داشته باشند و هر کدام وزن سنگینی بر دوش فرد بگذارند. آنچه این تجربه را دشوارتر می‌کند، سکوت اجتماعی و ترس از قضاوت است؛ سکوتی که بازمانده را از حمایت محروم می‌سازد. این روز فرصتی است برای به‌رسمیت‌شناختنِ این درد پیچیده. یادآوری اینکه سوگ ناشی از خودکشی، فراتر از یک غم معمولی است و نیازمند توجه، حمایت و فهمی چندلایه است. فرصتی برای شکستن سکوتی که سال‌ها اطراف این موضوع ساخته شده و برای دعوت از جامعه تا در کنار بازماندگان قرار بگیرد—با همدلی، نه با قضاوت. روز جهانی بازماندگان خودکشی، فقط گرامیداشت یاد عزیزانی نیست که دیگر در میان ما نیستند؛ بزرگداشت کسانی نیز هست که مانده‌اند و با زخم‌هایی پنهان، تلاش می‌کنند زندگی را دوباره معنا کنند. هر گامی که برای ادامه دادن برداشته می شود نشانی از تاب‌آوری و شهامت انسانی است. پیام امروز روشن است: هیچ‌کس نباید این مسیر را تنها طی کند. بازماندگان حق دارند حرف بزنند، گریه کنند، سکوت کنند، معنا بجویند یا کمک بخواهند. حق دارند بدون ترس از نگاه دیگران، راه سوگ خود را طی کنند. و برای ما—دوستان، خانواده‌ها، و جامعه—این یادآوری ضروری است که حضور آرام، گوش دادن بدون قضاوت، و حتی یک توجه کوچک، می‌تواند تفاوتی عمیق در دل انسانی سوگوار ایجاد کند. این روز، فرصتی است برای ساختن فرهنگی که در آن دردهای پنهان، پنهان نمانند؛ فرهنگی که در آن رنج، با همراهی پاسخ داده شود، نه با فاصله‌گیری. باشد که هیچ‌کس بار این فقدان را در تنهایی به دوش نکشد، و هر بازمانده‌ای بداند که رنج او دیده می‌شود، شنیده می‌شود، و ارزش مراقبت دارد. هدیه باباخان زاده روانشناس بالینی